Излегувам од дома утрото на 20 март 1996 година за да одам на предавања на факултет. За белја, на пат до автобуската нема трафика, па правам скршнување за да си го купам новиот весник. „Дневник” ве молам, ѝ велам на продавачката подавајќи ѝ 20 денари. Го земам весникот в рака и се шокирам. На насловната страница доминира брутална фотографија на изгорени трупови од големиот пожар во дискотека во Манила. Се стресувам, но потоа помислувам „Па можеби и не е погрешно да се прикаже како изгледа ужас - и онака некои таму морале да го гледаат со свои очи”. Го листам весникот на автобуската и ми се допаѓа тоа што го гледам... Решавам дека ќе го купувам редовно - ако татко ми ми дава пари, се разбира!
На 10 јуни после две работи, со кои сега нема да ве заморувам, станувам дел од редакцијата на тој весник, првиот приватен дневен весник кој и денеска го има. Прва беше „Република“, ама кратко траеше...
Мојата епизода со „Дневник“ заврши на крајот на 2003 година, ама љубовта кон тој весник, мислата и грижата за моите драги колеги таму, не завршила и нема да заврши.
Одиме понатаму... 23 јуни 1999 година. Некаде околу пладне. Јас во летна тераса во кафуле во центарот на Прилеп. Излезен со дозвола, облечен во маскирно, пијам кафе со пет-шестмина британски војници, на кои полуофицијално сум им преведувач и дел од логистиката... На масата пред мене првиот број на „Утрински Весник“. Го листам јас, ѕиркаат и тие...„This is quite good“, велат. „Да, прилично е добар“, се согласувам. Следните денови, оти сум на посебна задача од командата на гарнизонот, барем по 1-2 часа сум „надвор од жица” и секако си купувам „Дневник“, весникот каде што ме чека моето работно место откако ќе отслужам војска, и „Утрински”, се разбира. Читам јас, после читаат моите војнички другари...
Вие што ќе го прочитате ова, немојте премногу да ми забележувате што можеби ве заморувам со вакви работи... Сиреч, дека ви продавам патетики... Оти сега не можам да мислам на друго, во градиве ми се потквасува рев, во срцето буи гнев... Сакал Керим да го затвори „Утрински“, сакал да брка вработени од „Дневник“ и „Вест“. Иако сум во крајно незавидна положба поради актуелностите во случајот „Пајажина”, не можам да си го дозволам луксузот да се затворам во соба и да се самосожалувам. Тоа никако! Оти на бесенички сиџим во државава сакаат да стават поголеми работи од мојата маленкост!
Ах, има ли потреба да зборувам за политичките притисоци на власта да ги обои сите медиуми портокалово? Мислам не, гледате и самите, читате, дека „како што дознаваме неофициално“ Керим, главата на МПМ, издавачот на трите весника наводно рекол дека оти државава ни е мала и сиромашна, ќе мора првиот независен весник да се врзе со власта. А „Утрински“ да оди во историјата оти фирмата имала загуби...
Ја мајката!!! Па зар тие загуби се од платите (кои не се баш нешто за фалење) на моите колеги во „Дневник“, во „Утрински“, во „Вест”? Не бре Кериме, не е од нив! Никој не може да ме убеди во тоа... Па колкави се платите на најголемиот дел од нив, а колкава е твојата? Колкави се платите на тие бројни менаџери што си ги собрал под Швалерскиот рид? (Зајчев Рид, заб.авт). Колку си дал за твои и нивни рашетувања ваму-таму? За силни ручеци, за скапи мебели!
Кажувај и реагирај правилно веднаш, оти во вторник и јас ќе ти дојдам со шише за да си ги поддржам колегите!!! Бирај - или оставка во коверт или шишиња! Наближија 20 март и 23 јуни. А ти си многу, МНОГУ помал од нив.
Објавено во „Сега” („Шпиц”) на 12 март 2011 година.
На 10 јуни после две работи, со кои сега нема да ве заморувам, станувам дел од редакцијата на тој весник, првиот приватен дневен весник кој и денеска го има. Прва беше „Република“, ама кратко траеше...
Мојата епизода со „Дневник“ заврши на крајот на 2003 година, ама љубовта кон тој весник, мислата и грижата за моите драги колеги таму, не завршила и нема да заврши.
Одиме понатаму... 23 јуни 1999 година. Некаде околу пладне. Јас во летна тераса во кафуле во центарот на Прилеп. Излезен со дозвола, облечен во маскирно, пијам кафе со пет-шестмина британски војници, на кои полуофицијално сум им преведувач и дел од логистиката... На масата пред мене првиот број на „Утрински Весник“. Го листам јас, ѕиркаат и тие...„This is quite good“, велат. „Да, прилично е добар“, се согласувам. Следните денови, оти сум на посебна задача од командата на гарнизонот, барем по 1-2 часа сум „надвор од жица” и секако си купувам „Дневник“, весникот каде што ме чека моето работно место откако ќе отслужам војска, и „Утрински”, се разбира. Читам јас, после читаат моите војнички другари...
Вие што ќе го прочитате ова, немојте премногу да ми забележувате што можеби ве заморувам со вакви работи... Сиреч, дека ви продавам патетики... Оти сега не можам да мислам на друго, во градиве ми се потквасува рев, во срцето буи гнев... Сакал Керим да го затвори „Утрински“, сакал да брка вработени од „Дневник“ и „Вест“. Иако сум во крајно незавидна положба поради актуелностите во случајот „Пајажина”, не можам да си го дозволам луксузот да се затворам во соба и да се самосожалувам. Тоа никако! Оти на бесенички сиџим во државава сакаат да стават поголеми работи од мојата маленкост!
Ах, има ли потреба да зборувам за политичките притисоци на власта да ги обои сите медиуми портокалово? Мислам не, гледате и самите, читате, дека „како што дознаваме неофициално“ Керим, главата на МПМ, издавачот на трите весника наводно рекол дека оти државава ни е мала и сиромашна, ќе мора првиот независен весник да се врзе со власта. А „Утрински“ да оди во историјата оти фирмата имала загуби...
Ја мајката!!! Па зар тие загуби се од платите (кои не се баш нешто за фалење) на моите колеги во „Дневник“, во „Утрински“, во „Вест”? Не бре Кериме, не е од нив! Никој не може да ме убеди во тоа... Па колкави се платите на најголемиот дел од нив, а колкава е твојата? Колкави се платите на тие бројни менаџери што си ги собрал под Швалерскиот рид? (Зајчев Рид, заб.авт). Колку си дал за твои и нивни рашетувања ваму-таму? За силни ручеци, за скапи мебели!
Кажувај и реагирај правилно веднаш, оти во вторник и јас ќе ти дојдам со шише за да си ги поддржам колегите!!! Бирај - или оставка во коверт или шишиња! Наближија 20 март и 23 јуни. А ти си многу, МНОГУ помал од нив.
Објавено во „Сега” („Шпиц”) на 12 март 2011 година.
