Showing posts with label Шпиц. Show all posts
Showing posts with label Шпиц. Show all posts

08 August 2017

Из­го­ре пер­о­то, пре­те­че ма­сти­ло­то...

     Во вре­ме ко­га ше­ри­фот Мек­ла­уд ти го фук­на До­ми­ник Строс Кан во њу­јор­шка ап­са­на ко да е сит­но ди­лер­че, а не прв чо­век на Ме­ѓу­на­род­ни­от мо­не­та­рен фонд, ин­сти­ту­ци­ја­та што го др­жи па­рич­ни­от кр­во­ток на све­тот, се за­мис­лив мал­ку за тоа што на­ро­дот на ова под­неб­је сто­рил за тоа да се за­шти­ти се­бе­си и да го за­шти­ти оп­што­то до­бро. Збо­ру­вам за пос­тсо­ци­ја­ли­стич­ка­та ера, за пер­и­о­дот на де­мо­кра­ти­ја­та. И за де­мо­крат­ски­те ала­тки што, чи­нам, ни сто­јат ’рѓо­са­ни, а не­у­по­тре­бе­ни. 
     Ете, Аме­ри­кан­ци­те, на при­мер, чи­ја др­жа­ва се ра­ѓа це­ли 14 го­ди­ни отка­ко на ту­каш­на­та пра­вос­лав­на пас­тва и ја уби­ва­ат то­гаш­на­та Охрид­ска ар­хи­е­пи­ско­пи­ја, не­кои ра­бо­ти ги ре­ши­ле одам­на. Сфа­ти­ле де­ка одре­де­ни ин­сти­ту­ти на оп­штес­тво­то се за се­на­род­но до­бро, па ги за­шти­ти­ле од ин­тер­вен­ци­и­те на вр­ски­те, мо­ќта и па­ри­те. Не иде­ал­но раз­би­ра се, но та­му и да си Бил Гејтс, на при­мер, и да те фа­ти не­кој ло­ка­лен џан­дар де­ка си во­зел 4 мил­ји на час по­бр­зо од доз­во­ле­но­то, не те пер­е бра­тко ни тоа што мо­же­би прет­ход­на­та ноќ си бил на пи­јан­ка со пре­тсе­да­ва­чот на Се­на­тот. Ни­кој не мо­же да ти ја ски­не бе­ле­шка­та - ќе си пла­тиш или ќе си од­ле­жиш. По­ли­ци­ја­та е мно­гу по­сил­на од бо­гат­ство­то. Тоа го сфа­ти­ле и бо­га­ти­те, оти по­ли­ци­ја­та е ту­ка и да им го чу­ва бо­гат­ство­то од апа­ши, па сфа­ти­ле де­ка не тре­ба да ја зло­у­по­тре­бу­ва­ат, ту­ку да ја не­гу­ва­ат и да ја цврс­нат. 
     Исто­то им е и со су­до­ви­те. И Оба­ма да вле­зе во суд­ни­ца ка­ко све­док, има пи­пе­ре­вка, бре, да му игра на су­ди­ја­та, иа­ко овој мо­же­би и не е тол­ку до­сто­ен на фо­тел­ја­та, оти е ло­ка­лен шеф на Кју Клукс Кла­нот, или не­о­ткри­ен пе­до­фил... Се знае де­ка на пре­тсе­да­те­лот му е огра­ни­че­на мо­ќта до пор­та­та на суд­ни­ца, а на су­ди­ја­та пак со пра­во­суд­ни­от си­стем.
     Исти­от тер­тип во Со­е­ди­не­ти­те Аме­ри­кан­ски Др­жа­ви, уште мно­гу, мно­гу одам­на е при­ме­нет и врз но­ви­нарс­тво­то. Тоа та­му е ви­стин­ска си­ла. Тоа прв­пат по­сред­но го споз­нав уште од вре­ме­то ко­га во Скоп­је Аме­ри­кан­ски­от цен­тар бе­ше кар­ши „Бе­ко“, ка­де што зе­мав ед­но кни­жу­ле кое тре­ба­ше да би­де афир­ма­тив­на бро­шу­ра за САД. Та­му на не­кол­ку стра­ни­ци во де­та­ли бе­ше об­јас­не­то кол­ку на­ци­о­нал­ни, кол­ку ло­кал­ни, кол­ку спе­ци­ја­ли­зи­ра­ни те­ле­ви­зи­ски ста­ни­ци има, кол­ку вес­ни­ци, кол­ку ра­ди­ја и на кои бра­но­ви еми­ту­ва­ат. Од гор­до­ста со ко­ја се на­бро­ју­ваа по­да­то­ци­те ви­дов де­ка во „Аме­ри­ка“ раз­ви­е­но­то но­ви­нарс­тво се сме­та за сер­вис на јав­но­ста и ко­ре­ктив на вла­ста. Без раз­ли­ка во чии ра­це е - на биз­нис­ме­нот Џек или на око­ли­ски­от со­вет. Ка­ко пак изг­ле­да ра­бо­та­та на аме­ри­кан­ски­те но­ви­на­ри, по­крај во експ­ло­зи­ја­та на есеи на спе­ци­ја­ли­зи­ра­ни­те но­ви­нар­ски сај­то­ви, мо­жев да доз­на­ам и од еден иску­сен но­ви­нар­ски волк, кој ту­ка во Скоп­је др­же­ше пре­да­ва­ња. И се фра­пи­рав кол­ку па­ти по­ве­ќе е лес­но да си но­ви­нар во САД.
     Зем­ја­ва, ка­ко што се гле­да од при­ло­же­но­то, во тој пог­лед е уште во ка­ме­но до­ба. По­ло­ви­на го­ди­на вла­ста „те­ра мак на ко­нац“ да ја зат­не уста­та, да ја уни­шти пр­ва­та при­ват­на те­ле­ви­зи­ја А1, ка­ко и вес­ни­ци­те „Шпиц“, „Вре­ме“ и „Ко­ха е ре“. Не и се по ќе­фот, ја кри­ти­ку­ва­ат. Што, пак, су­штин­ски е за­да­ча­та и смис­ла­та на но­ви­нарс­тво­то. Ама ВМРО-ДПМНЕ тоа не го ин­те­ре­си­ра. Пар­ти­ја­та са­ка да по­сто­јат са­мо неј­зи­ни­те ме­ди­у­ми - та­кви пак ста­наа гро­то од игра­чи­те на но­ви­нар­ска­та сце­на.
    Во таа кон­сте­ла­ци­ја, на­ви­сти­на тра­гич­но е што ДПМНЕ ре­ши ни­ту еден неј­зин истак­нат член да не оди на ТВ де­ба­ти. Ем ме­ди­у­ми­те се ка­жи-ре­чи нив­ни, ем и та­му се пла­шат да се по­ја­ват! Па ово не­ма ни у Бе­о­гра­ду... 


     Објавено во „Сега” („Шпиц”) на 21 мај 2011 година