Абе избори! Пак...
Ама, што зборувам јас! Та се навикнавме веќе на кратките циклуси. По последните редовни парламентарни во 2006 година, дебело платените пратеници ги избираме на две-две и пол години. Уште се натегаат партииве за кога да излеземе пак пред пластичните кутии, ама, изгледа, нема да чекаме многу. И власт и опозиција рекоа „Ајде овој-оној... да идеме на избори!“.
На овие избори веројатно и јас пак ќе излезам да гласам. Како и на сите парламентарни, локални избори, референдуми во изминативе 20 и нешто ситно години на плурализам на Македонијава. Може некогаш сум згрешил на заокружувањата или чкртањата и допишувањата и сум се каел потоа, ама по толку гласање, веќе се навлеков
на ритуалот...
Станувам значи рано сабајле (како и секој ден, делничен или празничен), ќе се подготвам (обврзно и ќе се избричам, оти јас не се бричам баш секој ден) и ќе тргнам
кон „мојата” училница. Сакам да избегнам гужви, па влегувам на гласачкото место некаде околу 7.30, и по барање на список, ултравиолетова рампа, мастило, следи одење до картонскиот пулт на кој ќе треба да ги ставам во кругови или зборови моите ставови... Многупати сум го правел тоа.
И во сите тие, дали 5 дали 25 минути, пред очите ќе ми се вртат репризи на сето тоа што сум го видел во изминатите недели на кампањата. Куп телевизиски преноси на партиски митинзи, ридови плакати и билборди, купчиња информации по медиумите и неколку посети на врата од партиските активисти со пенкалца, запалки и брошури со партиските програми. А и на интернет не си мирен - по Фејсбуци, Твитери, блогови повторно истите ветувања и убедувања, дебати и пцуења. Некогаш се плашам и да отворам фрижидер, оти си мислам дека и на шишето со јогурт ќе видам некоја фотографија на партиски лидер и слоган.
Заедничкиот именител на сите тие работи се ветувања. Купишта ветувања. За подобар живот, за економија која ќе процвета, за подобар стандард, за исправување на неправилности, за подобри закони. Фабриките ќе работат турбо, нивите ќе пукаат од род, ќе имаме огромен извоз, сите ќе бидат лекувани по шведски стандарди, учениците ќе учат во нови училници, сите ќе може да менуваме мебел дома на три години, автомобили на четири, ќе одиме сите и на летен и на зимски одмор во странство. Секој член на семејство ќе биде вработен, а во земјоделските семејства и по две овци или телиња. Тие што не чуваат стока, туку обработуваат земја, ќе мора да си набават куче, ако веќе го немаат, за и тоа да биде вработено!
Чекам уште само некој да се истопори на говорница и да каже дека ќе нѐ носат и на Марс... Само тоа не сум го чул, признавам, во сите тие кампањи што прегрмеле врз мојата глава. Сите тие силни ветувања што растат по квантитет со секои нови избори, ми кажуваат дека политичарите очигледно мислат дека сме паднати од Марс Па, редно е да нѐ однесат таму. Еве им златна шанса!
П.С. Овие избори, сепак, ќе ми бидат малку поразлични. Од дома до училиштето каде што гласам ме дели една пофреквентна улица на која минуваат и автобуси на
ЈСП. Па, се плашам дека на некој од новите автобуси, нагрдени со она „Донатор: Влада на Република Македонија” (како владата да е фирма, па ги купил од заработки, а не
од буџетот - мои и твои пари), пред гласањето ќе ме пресретне уште еднаш фотографијата на Вождот...
Објавено во „Сега” („Шпиц”) на 26 февруари 2011 година.
