Не знам како е со новите генерации, но во мојата, а рака на срце, и во поголем број после неа, детските секојдневни игри подразбираа доста фантазија, која и најобичните прачки или предмети умееше да ги претвори во пилотски џојстици, пушки, булдожери и валјаци и што уште не...
Периодот на такво играње, барем за мене, одамна заврши. Но очигледно не завршил за некои луѓе баеги постари од мене. Кои повеќе ги води фантазијата отколку разумот, повеќе афектот отколку промислата. Најтазе пример за тоа на генерално инфантилната македонска политичка сцена е несреќно конципираниот обид да се посее магла и смут во широката јавност, пласирајќи ја тезата дека, замислете, Скопје го ослободиле Албанците на 12 август 1912 година.
Од кого? Од Турците. Ахм... па нели тогаш Турција е веќе старецот на Балканот и полека се повлекува како раненик кон пространството кое горе-долу се поклопува со нејзините денешни граници? А историјата не нѐ известува дека турскиот аскер давал посебен отпор во таа фаза, вклучително и во случајот на Скопје...
Нешто во прилог на тоа колку всушност станувало збор за ослободување, а колку за обид тоа да се претставува како ослободување говореше и документираше и д-р Тодор Чепреганов, директорот на Институтот за национална историја. Оспорувајќи ги и изнесените бројки на „ослободители“ и нивното „ослободителско“ однесување.
Ама ајде и тоа да го пренебрегнеме - се јавува друг, многу поголем проблем за ваквите фантазери. До кога траело тоа „ослободување“? Додека не упаднале Србите, така? И сега? Да чекаме да се јават Србите од Македонија да го славиме и денот кога Краљевина Србија го презела главниот ни град... А после нив дошле Бугарите... далеку пред нив не знам кои...
Уф, уф, ако земеме предвид дека Скопје има поткрепена историја за изминатите 24 века, следејќи ја логиката на еден лидер на минорна албанска партија, на еден градоначалник, кој не е посебно омилен во сите етнички групи во општината која ја раководи, и на една невладина организација, изгледа дека секому што ќе каже „а“, ние ќе треба да му кажеме „на“. И да славиме секој ден по три настани од великите истории на најмалку шест места.
Е, сега, ако некој што го чита ова си помисли дека јас сум нешто посебно тесноград и гневен или, скраја да е, националистички расположен, да му понудам веднаш контра-аргумент: Се покажа дека исто како мене размислуваат и Албанците, минус тие 20-30 кои се појавија на прославата на „албанскиот Илинден“ пред споменикот на Скендербеј завчера. Фијаско. Тоа, според мене кристално јасно говори колкава почит и самите Албанци имаат за ваквите контроверзни и спорни идеи. За разлика од славењето на Денот на албанското знаме и Денот на албанската азбука.
Но, на крајот, можам да ги разберам и Хисни Шаќири и Изет Меџити и „Реалитети“. Покрај таков скараден обид на премиерот Груевски да изналупа споменици на секои два чекори и да ни ѕида историја и на она малку простор во скопскиот центар, ретко кој би можел да остане рамнодушен. Посебно ако смета дека неговата историја се запоставува.
П.С. Најинтересното е што на прославата пред Скендербеј не беше и еден од организаторите - чаирскиот градоначалник Меџити.
Oбјавено во „Сега“ („Шпиц“) на 14 август 2010 година.
Периодот на такво играње, барем за мене, одамна заврши. Но очигледно не завршил за некои луѓе баеги постари од мене. Кои повеќе ги води фантазијата отколку разумот, повеќе афектот отколку промислата. Најтазе пример за тоа на генерално инфантилната македонска политичка сцена е несреќно конципираниот обид да се посее магла и смут во широката јавност, пласирајќи ја тезата дека, замислете, Скопје го ослободиле Албанците на 12 август 1912 година.
Од кого? Од Турците. Ахм... па нели тогаш Турција е веќе старецот на Балканот и полека се повлекува како раненик кон пространството кое горе-долу се поклопува со нејзините денешни граници? А историјата не нѐ известува дека турскиот аскер давал посебен отпор во таа фаза, вклучително и во случајот на Скопје...
Нешто во прилог на тоа колку всушност станувало збор за ослободување, а колку за обид тоа да се претставува како ослободување говореше и документираше и д-р Тодор Чепреганов, директорот на Институтот за национална историја. Оспорувајќи ги и изнесените бројки на „ослободители“ и нивното „ослободителско“ однесување.
Ама ајде и тоа да го пренебрегнеме - се јавува друг, многу поголем проблем за ваквите фантазери. До кога траело тоа „ослободување“? Додека не упаднале Србите, така? И сега? Да чекаме да се јават Србите од Македонија да го славиме и денот кога Краљевина Србија го презела главниот ни град... А после нив дошле Бугарите... далеку пред нив не знам кои...
Уф, уф, ако земеме предвид дека Скопје има поткрепена историја за изминатите 24 века, следејќи ја логиката на еден лидер на минорна албанска партија, на еден градоначалник, кој не е посебно омилен во сите етнички групи во општината која ја раководи, и на една невладина организација, изгледа дека секому што ќе каже „а“, ние ќе треба да му кажеме „на“. И да славиме секој ден по три настани од великите истории на најмалку шест места.
Е, сега, ако некој што го чита ова си помисли дека јас сум нешто посебно тесноград и гневен или, скраја да е, националистички расположен, да му понудам веднаш контра-аргумент: Се покажа дека исто како мене размислуваат и Албанците, минус тие 20-30 кои се појавија на прославата на „албанскиот Илинден“ пред споменикот на Скендербеј завчера. Фијаско. Тоа, според мене кристално јасно говори колкава почит и самите Албанци имаат за ваквите контроверзни и спорни идеи. За разлика од славењето на Денот на албанското знаме и Денот на албанската азбука.
Но, на крајот, можам да ги разберам и Хисни Шаќири и Изет Меџити и „Реалитети“. Покрај таков скараден обид на премиерот Груевски да изналупа споменици на секои два чекори и да ни ѕида историја и на она малку простор во скопскиот центар, ретко кој би можел да остане рамнодушен. Посебно ако смета дека неговата историја се запоставува.
П.С. Најинтересното е што на прославата пред Скендербеј не беше и еден од организаторите - чаирскиот градоначалник Меџити.
Oбјавено во „Сега“ („Шпиц“) на 14 август 2010 година.
