Мајстор Мијалче ја спушти кантичката на земја, ги избриша замастените раце со пуцвалот и крена рака. Машинистот Грујо го разбра сигналот... “Стегнато е, подмачкано е, може да тргне”. Ја грабна големата рачка и ја 'ргна напред. Трупу-трупу-врр-врр-др-р-р-р-р-р-р-р... Моторот даде сила и почна силно да се врти гумениот каиш шиен со бакарна жица на пет - шест места. Големиот рингишпил закитен со репродукции на барокните мајстори и со фотографии на Версај, Брисел, Лондон Шенбрун, Санкт Петербург, ама и со фотографии на комитски чети, почна да се врти. Како што седиштата закачени со `рѓосани синџири почнаа да завлекуваат настрана и нагоре, благајникот Ставре се зафати да ги брои талончињата. Се замисли. „Пари дури и помалку од претходно, кога ги немавме овие дречливи слики. Згреши газдата, потроши куп пари, а сега рингишпилот дури како да им е одбивен на луѓето”. Да, Ставре не еднаш виде раце со вперени показалци и цинично смеење.
Децата качени на седиштата почнаа да врискаат. Од кркорливите звучници почна да свири Балашевиќ: „Знам, ово све сам мого реќи и пре, ал' птица трпи док је бар метар неба. Нисам хтео да се мешам, испашќку ко велим, смешан... Слободане! Слобода-не! И ја понекад попушим, ал' због тог земљу не рушим. Слободане!”
Сликите на таблите на рингишпилот почнаа да се претопуваат во една какофонична лента, замелушувајќи ги умовите на родителите што го гледаа големото развртено тркало онолку колку што им се замелушуваше видот и им се растопуваше свеста на децата на рингишпилот...
Потпрен со лакотот на големата контролна кутија, Грујо влечеше димови од цигарата и гледаше во далечината... „Ајде белким месецов ќе го продадам рингишпилот. Не ми се даваат, бре, пари за поправка и за замени. А и оваа глупост сега... Им текнало дека нема повеќе „рингишпил“, туку мора да се преименува во „хоризонтално тркало за забава“. Па, кај го има тоа?! Толку време сум со ова, цело време си го викам „рингишпил“... Не, не, нема шанси - продавам и се повлекувам од оваа работа... Друг, ако му чини така, нека менува што сака! Само, мора да бидам малку `ладен`, за купувачот да си помисли дека баш и не сакам да се ослободам од него.”
За тоа време траеше лудата забава на децата. Гледаа нагоре кон небото, во кадарот им влегуваа и царските палати и комитските качкети, сѐ им се измеша... Гледаа сино небо со виножитни ленти. Екстаза!
Оние долу, коишто ги платија билетите, веќе почнаа да добиваат нагон за повраќање. Тие ја немаа забавата, сѐ им се измеша во хаос, почна да ги боли и тоа што од малкуте пари што ги имаа - ах, што ги дупна ѓаволот! - му дадоа на овој продавач на шарени лаги така да ги „извози”. Море, само нека заврши оваа тура, та тие веднаш ќе ку кажат да си се спакува и да се витоса веќе оттука!
„Деца у месту путују, младост на тачке купују. Слободане!... Дал сам бесан, да ли гризем? Пардон, је ли ово касарна ил' земља?“, гровташе гласот на панонскиот морнар од раскапаните звучници...
Објавено во „Сега” („Шпиц”) на 12 февруари 2011 година.
Децата качени на седиштата почнаа да врискаат. Од кркорливите звучници почна да свири Балашевиќ: „Знам, ово све сам мого реќи и пре, ал' птица трпи док је бар метар неба. Нисам хтео да се мешам, испашќку ко велим, смешан... Слободане! Слобода-не! И ја понекад попушим, ал' због тог земљу не рушим. Слободане!”
Сликите на таблите на рингишпилот почнаа да се претопуваат во една какофонична лента, замелушувајќи ги умовите на родителите што го гледаа големото развртено тркало онолку колку што им се замелушуваше видот и им се растопуваше свеста на децата на рингишпилот...
Потпрен со лакотот на големата контролна кутија, Грујо влечеше димови од цигарата и гледаше во далечината... „Ајде белким месецов ќе го продадам рингишпилот. Не ми се даваат, бре, пари за поправка и за замени. А и оваа глупост сега... Им текнало дека нема повеќе „рингишпил“, туку мора да се преименува во „хоризонтално тркало за забава“. Па, кај го има тоа?! Толку време сум со ова, цело време си го викам „рингишпил“... Не, не, нема шанси - продавам и се повлекувам од оваа работа... Друг, ако му чини така, нека менува што сака! Само, мора да бидам малку `ладен`, за купувачот да си помисли дека баш и не сакам да се ослободам од него.”
За тоа време траеше лудата забава на децата. Гледаа нагоре кон небото, во кадарот им влегуваа и царските палати и комитските качкети, сѐ им се измеша... Гледаа сино небо со виножитни ленти. Екстаза!
Оние долу, коишто ги платија билетите, веќе почнаа да добиваат нагон за повраќање. Тие ја немаа забавата, сѐ им се измеша во хаос, почна да ги боли и тоа што од малкуте пари што ги имаа - ах, што ги дупна ѓаволот! - му дадоа на овој продавач на шарени лаги така да ги „извози”. Море, само нека заврши оваа тура, та тие веднаш ќе ку кажат да си се спакува и да се витоса веќе оттука!
„Деца у месту путују, младост на тачке купују. Слободане!... Дал сам бесан, да ли гризем? Пардон, је ли ово касарна ил' земља?“, гровташе гласот на панонскиот морнар од раскапаните звучници...
Објавено во „Сега” („Шпиц”) на 12 февруари 2011 година.
