По долго размислување, сепак решив да го прекинам самонаметнатиот молк...
Збогум Панонски морнару!
Фала ти за сите дружби, фала ти што ми ги исполнуваше тинејџерските години, фала ти што беше покрај мене кога немаше никој друг! Фала ти што ме учеше да размислувам и со срцето и со умот, што во клучните години, на својот начин, многу помогна да станам за трошка подобар човек од тоа што можев да бидам...
Ќе ми фалиш многу! Се надевам дека те пречекаа со златна харфа!
