По најновите случувања со медиумите на Перо Наков, јавноста уште еднаш можеше да слушне дека состојбата на судството во земјава е сѐ само не добра. Опомени дека независноста на судството е мисловна именка упатија и евроамбасадорот Ерван Фуере и амбасадорот на САД Филип Рикер. Што се надоврза на Извештајот на ЕУ за напредокот на Македонија во 2010, каде што беше отворено кажано дека состојбата е лоша и дека министерот Михајло Маневски врши притисок врз судството, преку неговото членство во Судскиот совет.
Си мислам, па цели две децении веќе живееме во плурализам, државата одамна ни е полнолетна, а сѐ уште добиваме критики и од натре и од надвор за судството, за ресорот на божицата Јустиција, којшто би требало да биде главната контрола на битисувањето на заедниците опфатени со македонските граници.
Вината за тоа секако треба да се бара и во судските згради, и во зградата на Министерството за правда, ама пред сѐ во штабовите на партиите кои владееја со ова колнато парче земја од осамостојувањето досега. Или во становите и канцелариите на оние коишто вака или онака решиле да излезат од формата на партиското дејствување, засолнувајќи се така од идниот можен бес на луѓето осиромашени од нивниот криминал. Па, 20 години не се малку бре луѓе! Имаше време и да се научи од светот, имаше време и да се извежба и одамна да заживее зрело, независно и прописно судство. Ама не сакале така тие коишто сме ги избирале да ја водат државата. Сакале алипно судство, оти така полесно се контролираат работите во државата во полза на своето и партиското чекмеџе.
Акутниот проблем што сега треба да се решава е отстранувањето од Судскиот совет на Маневски, единствениот член на владиниот кабинет спомнат по име во Извештајот на ЕУ за напредокот на Македонија во 2010. Маневски, првиот министер којшто се дрзна на прес-конференција да не одговара никакви други прашања освен тие за коишто си „научил“, односно за темата на пресот, додуша кажа дека кај власта има волја да се направат уставни измени за да се тргне министерот од Советот. Истото го кажа и премиерот Груевски, ветувајќи ѝ на опозицијата на последната парламентарна седница за пратенички прашања дека ги поддржуваат измените, не заборавајќи да напомене дека членството на министерот за правда во Судскиот совет го внел СДСМ во 2005 година. Но, колку тоа ќе се реализира сега ќе видиме, куп партии не се во Собранието, знаете зошто, да не се повторуваме...
А лександра Зафировска, наследничката на Васил Грчев во првата фотелја на Судскиот совет избрана неделава, го дели ставот на меѓународната заедница дека местото на министерот не е меѓу судиите-регулатори на фелата. Но таа, орлеански храбро, исто така побара и судиите јавно да кажат кој им врши притисоци, за да почне да се преземаат мерки во институцијата што таа почна да ја раководи. Призна дека има судии кои се корумпирани. За разлика од нејзиниот претходник Грчев, кој на заминување се дрзна да каже дека состојбата на судството била многу подобра отколку во некои земји членки на ЕУ. И остана жив, замислете!
Како и да е, историска одговорност лежи сега и пред власта и пред другите чинители, судиите пред сѐ, да ги отворат прозорците во судовите и да проветрат од корупцијата, непрофесионализмот, мрзеливоста, оти на божицата на правдата ѝ се слоши од смрдеата што се насобрала во нив.
Објавено во „Сега“ („Шпиц“) на 5 февруари 2011 година.
Си мислам, па цели две децении веќе живееме во плурализам, државата одамна ни е полнолетна, а сѐ уште добиваме критики и од натре и од надвор за судството, за ресорот на божицата Јустиција, којшто би требало да биде главната контрола на битисувањето на заедниците опфатени со македонските граници.
Вината за тоа секако треба да се бара и во судските згради, и во зградата на Министерството за правда, ама пред сѐ во штабовите на партиите кои владееја со ова колнато парче земја од осамостојувањето досега. Или во становите и канцелариите на оние коишто вака или онака решиле да излезат од формата на партиското дејствување, засолнувајќи се така од идниот можен бес на луѓето осиромашени од нивниот криминал. Па, 20 години не се малку бре луѓе! Имаше време и да се научи од светот, имаше време и да се извежба и одамна да заживее зрело, независно и прописно судство. Ама не сакале така тие коишто сме ги избирале да ја водат државата. Сакале алипно судство, оти така полесно се контролираат работите во државата во полза на своето и партиското чекмеџе.
Акутниот проблем што сега треба да се решава е отстранувањето од Судскиот совет на Маневски, единствениот член на владиниот кабинет спомнат по име во Извештајот на ЕУ за напредокот на Македонија во 2010. Маневски, првиот министер којшто се дрзна на прес-конференција да не одговара никакви други прашања освен тие за коишто си „научил“, односно за темата на пресот, додуша кажа дека кај власта има волја да се направат уставни измени за да се тргне министерот од Советот. Истото го кажа и премиерот Груевски, ветувајќи ѝ на опозицијата на последната парламентарна седница за пратенички прашања дека ги поддржуваат измените, не заборавајќи да напомене дека членството на министерот за правда во Судскиот совет го внел СДСМ во 2005 година. Но, колку тоа ќе се реализира сега ќе видиме, куп партии не се во Собранието, знаете зошто, да не се повторуваме...
А лександра Зафировска, наследничката на Васил Грчев во првата фотелја на Судскиот совет избрана неделава, го дели ставот на меѓународната заедница дека местото на министерот не е меѓу судиите-регулатори на фелата. Но таа, орлеански храбро, исто така побара и судиите јавно да кажат кој им врши притисоци, за да почне да се преземаат мерки во институцијата што таа почна да ја раководи. Призна дека има судии кои се корумпирани. За разлика од нејзиниот претходник Грчев, кој на заминување се дрзна да каже дека состојбата на судството била многу подобра отколку во некои земји членки на ЕУ. И остана жив, замислете!
Како и да е, историска одговорност лежи сега и пред власта и пред другите чинители, судиите пред сѐ, да ги отворат прозорците во судовите и да проветрат од корупцијата, непрофесионализмот, мрзеливоста, оти на божицата на правдата ѝ се слоши од смрдеата што се насобрала во нив.
Објавено во „Сега“ („Шпиц“) на 5 февруари 2011 година.
