Ќе си честитаат

   Во многу кафулиња денеска главната зафрканција ќе биде „Ај нек ти е честит празников!“, па ќе се креваат чаши. Во близина, пак, многу души ќе креваат недојадени парчиња храна од кантите за отпадоци и ќе ги требат од најнечистото налепено на нив.

Месечината над Скопје

   Скопје вечерва ќе и намигне на Месечината, задувно кашлајќи и вртејќи ја главата настрана. 
   Градите ќе му ги стопли дури ноќеска пареата од фурните што го печат лебот за новиот ден.

Шовинистот Арбен Таравари не ја признава Македонија

   Арбен Таравари, лакејски послушен на својот профуцкан политички ментор Зијадин Села, покажува крајно непочитување и непризнавање на Република Македонија, во чии рамки тој управува со една општина и прес-конференциите ги држи пред албанското знаме, знамето на ЕУ и знамето на општина Гостивар. Македонско знаме нема никаде!
   И немој некој да се обидел да го „вади“ кажувајќи дека има македонско знаме во просторијата, ама од другата страна! Значи, кога се поставуваат повеќе знамиња, сите тие мора да бидат групирани и поставени под точен редослед.
   Еве како треба да биде кај нас. Еве што вели законот на веб-местото на Министерството за правда. Еве што велат Британците за нивното знаме.
   Срамота!

Фотографијата, а и уште една слична, може да ја видите на веб-местото на општина Гостивар.

Rolls Royce in Manhattan

   A woman walks into a bank in New York City and asks for the loan officer. She says she’s going to Europe on business for two weeks and needs to borrow $5,000. The bank officer tells her that the bank will need some kind of security for such a loan, so the woman hands over the keys to a new Rolls Royce that’s parked on the street in front of the bank.
   Everything checks out, and the bank agrees to accept the car as collateral for the loan. An employee drives the Rolls Royce into the bank’s underground garage and parks it there.
   Two weeks later, the woman returns, repays the $5,000 and the interest, which comes to $15.41. The loan officer approaches her and says:
   “We are very happy to have had your business, and this transaction has worked out very nicely, but we’re a little puzzled. While you were away, we checked out your accounts and found that you were a multimillionaire. What puzzles us is why would you bother to borrow $5,000?”
 “Well, where else in Manhattan can I park my car for two weeks for fifteen bucks?

Mississippi

   A bus stops and two Italian men get on. They seat themselves and engage in animated conversation.
   The lady sitting behind them ignores their conversation at first, but her attention is galvanized when she hears one of the men say the following: “Emma come first. Den I come. Den two asses come together. I come once-a-more. Two asses, they come together again. I come again and pee twice. Den I come one lasta time.”
   ”You foul-mouthed swine,” retorted the lady indignantly. “In this country we don’t talk about our s.x lives in public!” “Hey, coola down lady,” said the man. “Who talking abouta s.xa? Imma justa tellun my frienda how to spella “Mississippi”!

Гасете интернет, џабе е се!

   Џабе се трошеле пари за образование, џабе се...
Демек, агенција што работи на односи со јавноста, а неписмени се до немајкаде!
Еве, ваква честитка добив по електронска пошта:

To Boldly Go: The Science Behind Pooping in Space

   From: Mental Floss
   BY Jake Rossen

   What Mike Mullane remembers most clearly about having his first bowel movement in space is the blast of cold air greeting his exposed rectum. Over the course of three week-long NASA shuttle missions in the 1980s—two for Discovery, one for Atlantis—Mullane was forced to answer nature's call six or seven times in zero gravity. Each time, he would have to strip naked, close a flimsy curtain around a titanium commode, position his buttocks to form a perfect seal around a 4-inch opening, and then follow a checklist posted nearby to make sure no fecal particles escaped into the deck—all while his sphincter insisted on clamping shut to escape the freezing temperatures.
   Read the article here.

Јаката штикла, го нашле годишникот на Државен завод за статистика...

   Откако вчера почнаа сите „медиуми“ во земјава да го дрват дека откриле колку жители има Македонија според Државниот завод за статистика (ДЗС) размислував дали да реагирам или не...
   Ама кога денеска продолжија со „веста во низа“, односно кажуваат колку лица се отселиле од Македонија во 2016 година, морам да изреагирам и да кажам дека таа бројка не е новост, оти ја има во годишникот на ДЗС „Македонија во бројки 2017“, кој всушност дава податоци за 2016 година. Објавен е на веб-сајтот на ДЗС на крајот на јуни 2017 година.
   Е, од тој годишен извештај неколкупати минатата година сум цитирал податоци во новинарски текстови, вклучително и двапати бројката на население во 2016 година. Којашто сега некои ни ја пласираат како некаква новост...

Улицата зад затемнети разладени стакла

   Тој можеби сум јас. Можеби си ти. Или некој когошто го знаеш. Можеби сега не си тој, но постои опасност да станеш таков. Ќе ме прашаш каков? Па бездушен... Што ќе рече никаков... 
   (Знам дека се обраќам во машки род, ама не ми е намерата да ги прозвам само мажите – истото се однесува и на жените, ама некако ми е поелегантно да се обраќам со машките форми, што ќе рече, да ги прозивам сега мажите, поради стилски причини).
   Оти некои работи на мажите и на жените им се премногу слични. Ама јас нема да се задржам сега на се, туку само на тоа најгорливото и најмнорничавото.
   Еднаква ни е незаинтересираноста за оној којшто нема. Можеби нема дом, можеби нема ни два денари во џебот, можеби не може да си купи и векна леб, па му вие волчја глутница во стомакот. Можеби и не е дека нема, ама тоа што го има е премногу далеку од доволно за барем еднаш во денот да се почувствува малку подзаситен...
   Поминуваме покрај нив со нашите нови и бесни автомобили. Но не ги регистрираме. Не ги сметаме за живи; повеќе за непријатен уличен декор којшто некако го извадила земјата (оти ги гледаме како кал, не потсетуваат на земја, на нешто валкано). Не сакаме да им се приближиме за да не си ги извалкаме белите кошули со тенки, тенки сиви риги. Не сакаме да дојдеме во нивната близина за да не се пренесе врз нас нивниот неуспех да поминат добро во животот; за да не скокне и врз нас и да почне да не дави нивниот очај и беда.
   И не, не сакаме да им дадеме пари. А дури и кога тоа ќе се случи, со тешка болка вадиме максимум десетденарка од џебот. Скраја да е да дадеме повеќе! Па ние чесно и со голема мака ги печалиме своите пари, а тие сакаат дел од нив, а не сакаат да работат... Нека метат улици барем...
   Ги гледаме честопати преку затемнетите стакла на климатизираниот автомобил. До половина навлезени, буричкаат во крајпатните контејнери... Но ние заминуваме, не очекуваат нови радости и нови победи.
   Тој издрпан старец со велосипед кој собира разни предмети од изгнасените контејнери можеби некогаш исто размислувал и исто поминувал покрај бедните со својот „стојадин“. Но денеска можеби и тој не се сеќава на тоа. Не може да размислува за нешто друго освен за црвецот кој му рие во желудникот.
   Не мислиме на нив и тогаш кога купуваме во блескавите супермаркети. А купуваме водени од алчноста да се има што е можно повеќе, да се купи речиси од се. Иако можеби и нема потреба од тоа. И потоа, купеното ќе стои невкусено додека не му мине рокот – и ќе заврши во контејнер. Од каде ќе го избуричка некој многу понесреќен од нас. Иако не морало да биде така – само ако сме се сетеле некаде пред да помине рокот да го споделиме со некој кој со години живее со постојано празен стомак.
   За некои проблеми потребно е навистина малку за да се ублажат. Но тоа малку мора да го прави секој од нас. Тогаш ќе видиме дека заеднички можеме навистина многу.


    Објавено во „Сега” („Шпиц”) на 4 јуни 2011 година

Спок и Вулкан

   Над Европа изминативе денови имаше две причини за отежнат авионски сообраќај. Едната беше ерупцијата на исландскиот вулкан Гримсвотн, кој исфрли огромни количества прав во атмосферата и го отежна летањето над голем дел од Северна Европа. Но тоа за Исланд е и очекувана работа... 
   Втората причина беше ерупцијата на „вулканот Преродба”, кој еруптираше од поодамна, но продолжи со активна работа и изминатава недела. Крена голем облак пепел во атмосферата од проширувани и изгребани улици во Скопје, кои треба да асфалтираат или пак беа асфалтирани, ама набргу, поради неквалитетот, и преасфалтирани; потоа од големите количества честички цемент кои се креваат при туривањето во мешалките за градежните проекти од многу скапоцениот проект „Скопје 2014”, но не помалку и од булдожерите кои пробиваат патишта за селата... 
   Да не го заборавиме и ситниот песок од скопските плажи кои според амбицијата на информатичарот, пардон, актуелен скопски градоначалник, треба да им го разубават животот на скопјани, на кои веќе сè им е потаман, ама им фалеа плажи покрај смрдливиот Вардар.
   Ах, да, за малку ќе заборавев... Не помалку прашина се крева и од партиските конвои кои конечно згазија и по излоканите селски патишта за да отидат таму кај што речиси никогаш не биле - по селата - да ожнеат и таму некој потенцијален гласач.
   И тие думани прашина што ги крева амбицијата на власта да ни покаже дека ете навистина мисли на нас, како да ме замајаа и мене, тука долу на земјата. Дотолку што веќе почна да ми се допаѓа изборната кампања.
   Едно што од прашината не догледувам толку убаво кој што зборува за своите планови “кога ќе дојде на власт” па се ми изгледа ново и веродостојно, но најмногу поради тоа што пак нешто се случува по ова поднебје. Додуша со задоцнување!
   Оти сите силни зафати власта можеше да ги преземе и досега. Па седнаа во фотелји во 2006 година, а две години подоцна добија и втор печат за авторитет. Зошто досега не ги преземаа тие зафати? Еве, да не ширам подалеку, да се задржам на Скопјево. Што им требаше одеднаш да јурнат да ги реконструираат сите главни сообраќајници во скопскиот Центар. Па и пошироко?
   Па да, кампања е... А тоа градењето, е така да речам, помошно средство за вербалните ветувања. Кои се исполнуваат... Ако не сега, потоа... Ако не тогаш кога било ветено, некоја година подоцна. Важно “Остваруваме!”. И сега брзаме за да може пред избори нови ленти да пресечеме.

   П.С. Тоа што нам сега ни се случува чинам не би можел да го разбере ниту Спок од планетата Вулкан, еден од главните ликови во првото издание на култната “Ѕвездени патеки”, битие речиси човек, но суперинтелигентен и претерано рационален. 

   Објавено во „Сега” („Шпиц”) на 28 мај 2011 година