Бегаат над градот душите на копнежливите

   Додека сонцето ги издишува последните здивови над Скопје ова деноноќие, по него итаат илјадниците души натопени во копнеж, додека нивните тела долу јачат во самракот на немањето и на свирепата мисла дека и утредента нема да им ја донесе наситката.

Му беше премногу далечна

   Му беше премногу далечна... Стоеше онаму каде што лебедот нежно ги склопува крилјата, малку пред местото каде што се бакнуваат езерото и небото. Далеку од каква било скрб.

Бањање на градот

   Додека небото родителски го бања градот, зад многуте прозорци во моментов умираат многу тела и души. Души искрвавени до смрт. Ќе се издигнат тивко над ефемералноста вишнејќи кон небото, но набргу ќе ги завее пак некој падежен ветар и утредента ќе станат исти како нивните убијци.

Протагонистите на злобата

   Злобата залудно се залагаш да ја сознаеш. Ако тоа го правиш,  навистина си и туѓинец. Којшто живее крај нејзините протагонисти.

Немтуросани непријатели

   Нежна ноќ најсетне. Немтуросани непријатели наблизу. Но најважното ноќта беше нејзината нежност.

Стивнување

   Не умееше да ги пофаќа нишките на тој сон. Го втасуваше честопати, иако секогаш инаков, секогаш пострашен, секогаш порастресувачки. Како небото да му кажуваше дека му се источуваат дамарите...

Валкани пробисвети

   Глупавоста и алчноста од двата спротивставени табора го шибаа како ластегарки по грб на вол-орач.
   Но неговата крупна снага ги примаше болките како исконска вибрација на овој несвет свет што само му ја засилува решителноста да продолжи да се бори против валканите пробисвети кои влегле во неговата ливада за да ги згмечат сите нејзини шаренила.

Средба во спомените

   Седеше во профил на правецот на нејзиното доаѓање. Ја чувствуваше како топлина што не ја сетил одамна.
   Како некогаш, по влегувањето во поприлично затоплената соба по долгото санкање на ритчето во населбата.

Во разминување

   Фатени во „коридор“ помеѓу паркирани автомобили и ѕид, многумина ќе се разминат навалувајќи ги бргу чадорите настрана. Притоа многумина од нив ќе се допрат. Ќе остане по некоја мирисна трага на копнеж на тоа место.

Низ прозорецот

   Секогаш кога е можно тоа, се обидувам од прозорците на гнасните автобуси со погледот да го уловам Водно. Тоа е се што неговиот брат Скопје не е. Чисто. Издигнато над гнасотиите.